Urtero legez, El Sol izeneko publizitate festibala egingo da asteburu honetan Donostian, kursaal aretoan, hain zuzen. 24. edizioa da honakoa. Aurreko urtean joateko zorian egon nintzen arren, ezin izan nuen bertaratu, baina aurten ordea bai. Igandean goizeko 11:30tan dugu hitzordua, klaseko batzuk bertara joango baikara. Animatu eta zatoz ikustera!
Duela gutxi, Italian, Aprilia izeneko motor marka batek, aldizkari batean jarritako iragarki hau kendu behar izan zuen, emakume talde eta eragile ezberdinek milaka eta milaka kexa jarri zizkioten eta. Izan ere, iragarkian, emakume baten ipurdia agertzen zen, gizonezko batek ipurdi hau neurtzen zuen bitartean, ondorengoa aipatuz: "gama arrecife: ahora varias tallas menos".
Egia da motorrekin zerikusia duten aldizkari gehienek tendentzia hau izan dutela betidanik (emakumeak eta motorrak zaku berean sartzearen tendentzia diot). Edo ez al da horrela? Motorren aldizkari hauetan horrela izan ohi da, emakumezkoa agertzen da motorra alboan duela, motorra eta emakumezkoa batera agertzen dira aldizkari hauetan, eta emakumezkoa arropa gutxirekin agertu ohi dira irudi hauetan, gizonezkoen plazer bisuala asetuko lukete biek, bai emakumeek eta baita motorrek ere.
Hortaz, galdera honako hau litzateke: publizitate sexistarik egiten al da gaur egun? Egunotan ikusten ditugun iragarkietan ba al dago publizitate sexista egiteko tendentzia hau?
Ikusitako iragarki honetan argi dago baietz. Ez da produktuaren inguruko daturik ematen, eta soilik emakumearen gorputza erabiltzen da produktua iragartzeko. Hori gutxi balitz, emakumezkoa dantzan agertzen da, saltoka, eta saltokan dagoen bitartean titien mugimendua grabatzen du kamarak. Penagarria benetan.
Aipatutako publizitate sexista hau antzemateko hainbat irizpide proposatzen ditu Emakunde erakundeak, besteak beste, ondorengo hauek aipatzen dira:
- Anuncios que limitan los espacios y las expectativas de las mujeres. - Anuncios que muestran a las mujeres como seres subordinados de los hombres. - Anuncios en los que las labores domésticas aparecen como exclusivas de las mujeres. - Anuncios que parodian las labores que se realizan en el hogar. - Anuncios en los que el cuerpo o una parte del cuerpo es comparado con el objeto que se promociona sin que guarden relación alguna. - Anuncios en donde la opinión experta aparece exclusivamente en voces de hombres. - Anuncios donde se sobrevalora la belleza de las mujeres sin justificación alguna. - Anuncios en los que se utiliza el género masculino para referirse a ambos sexos excluyendo e invisibilizando a las mujeres: hombre, hijo, los, chicos, niño, unos... - Aquellas que tienen en cuenta la presencia de niñas y/o niños, mujeres y /o hombres en los mensajes escritos, en las imágenes y en las voces en off, ejerciendo indistintamente funciones en todos sus niveles y categorías, tanto en el ámbito privado como en el público. - Aquellas en las que se representa la diversidad y la pluralidad de las mujeres y, los hombres, en su aspecto físico como en sus funciones sociales.
Edota hona hemen Motorola telefono mugikorraren iragarkia, non emakume batek, esfortzu handia eginez, galtza estu estu batzuk janztea lortzen duen, eta, gerora, Motorola berria sartzen duen poltsikoan. Zergatik erabili horrelako irudia mugikor berri bat iragartzeko?
Argi dago gaur egungo gizarte patriarkalismoan, iragarki askotan, emakumea objektu sexual gisa agertzen zaigula, edota emakumea etxeko hainbat ekintzekin lotzen dutela beste iragarki batzuek. Baina, dena den, aipatu nahi nuke, emakunde, bilgune feminista eta gisa honetako erakundeak ez liratezkeela gai honekin hainbeste obsesionatu behar, iragarkietan ematen den sexismoarekin, alegia. Esan nahi dut, noski joera hori dagoela, noski oraindik ere XXI.mendean gaudelarik emakumea despreziatzen duten ekintza eta iragarki asko egiten direla, baina, halaber, kontu hauek ez genituzke beroaldiak bailitzan muturretik muturrera eraman behar.
Alegia, dena ez da edo zuria edota beltza, grisa eta kolore ezberdinak ere aurki ditzazkegu kolorez beteriko ortzadarrean. Eta, ildo beretik, iragarki guztiak ez dira sexistak, edota matxistak. Iragarki mistoak ere badaude, iragarki mistoak ere egiten dira, zeintzuek emakumezkoa eta gizonezkoa neurri berean tratatzen dituzten.
Iragarki batzuek emakumea irainduko dute, beste batzuek gizonezkoa, hirugarren batek agureen edota haurren irudia urratuko du... baina ez gaitezen kontu hauekin pasa, mesedez, eta joka dezagun arrazoiaren bidez, eta ez hainbeste momentuan izaten ditugun beroaldi eta inpultsoen bidez, arren. Hortaz, iragarki bati salaketa jartzerakoan, behar bezalako arrazoiak erabiliz eta zentzutasun osoz jokatu beharko da.
Klasean, honen harira, 15 iragarki ikusi ditugu eta bertan, emakumezko eta gizonezkoen presentzia aztertu dugu, eta ondorengoa eztabaidatu dugu: ea ikusitako iragarkiek praktika egokiak egiten dituzten, edo kontran, sexistak diren, edota neutroak diren baloratu dugu.
Gallina Blanca:
Gallina Blanca-ren iragarki hau ez dugu sexistatzat jo, baina, bestalde, praktika onak ez dituela bideratzen ere esan dugu. Izan ere, etxeko lanetan, bai gizonezkoak eta baita emakumezkoak ere modu berean aritzen direla irudikatzen duen arren, emakumezkoak sukaldeko kontuetaz gehiago dakiela erakusten da. Berez, sukaldean bai emakumezkoak eta baita gizonezkoak ere agertuta, bien arteko oreka bilatu nahiko da iragarkian, eta era berean praktika onak bultzatu, baina ez dut uste helburu horiek erdiesten dituenik. Izan ere, topiko hutsak erabiltzen dituzte, alegia, emakumeak etxeko kontuak gehiago menderatzen dituela.
LMN
Iragarki honetan gizonezkoak agertzen dira soilik. Berez hau ez litzateke iragarki sexista izango (emakunderen irizpideetan ez da horrelakorik agertzen, emakumezkoen presentzia eza diot), baina, dena den, galdera planteatu da: zergatik agertzen dira gizonezkoak soilik?
INTEL
Iragarki honek praktika onak bultzatzen dituela ondorioztatu dugu. Izan ere, emakumezko eta gizonezkoek paper bera betetzen dute iragarkian, eta era berean, bien arteko oreka bilatu nahi duela iruditu zaigu.
SIMYO
Iragarki hau behin eta berriro aztertu beharko genuke, izan ere, lehendabizikoz ikustean, ezingo dugu guztiz baloratu, baina gehiagotan ikusita, hainbat kontzeptu ikustea lortuko dugu. Beraz, behin baino gehiagotan ikusi ondoren, apurtxo bet sexista izango litzateke, emakumezkoa gizaki subordinatu gisa azaltzen baita. Plano batean, neska baten eskotea agertzen da argi eta garbi
EUSKALTEL
Gizonezko eta emakumezkoak maila berean agertzen dira iragarki honetan. Neutroa litzateke hortaz. Bien presentzia berdina da, baita biei ematen zaien garrantzia ere, biek rol bera beteko lukete.
EUSKALTEL
Neutroa da, bien presentzia bera baita.
ORANGINA
Iragarki hau sexista da oso. Emakunderen lehendabiziko araua apurtuko litzateke, hain zuzen: emakumeen espektatibak eta espazioak murrizten baititu. Iragarki amaieran, emakumeen inguruko estereotipo bat agertzen zaigu eta emakumearen gorputza (titiak batez ere) erabiltzen da hainbatetan.
TOYOTA
Iragarki neutroa, bai gizonezko eta baita emakumezkoak ere maila berean kokatzen baititu.
CAJA GRANADA
Iragarkia neutroa litzateke. Dena dela, gaztelania bezalako hizkuntza sexista dela esaten duten horiek zera esango lukete: iragarki amaieran "bienvenido" hitza aipatzen da, eta hau apurtxo bat sexista izango litzateke, gizonezkoei soilik esaten baitie. Dena den, ez dut uste horrelako puntuetara iritsi behar denik.
CHANEL
Ez-ohizko iragarkia litzateke, normalean ez baitira gisa honetako iragarkiak burutzen, non emakumezko eta gizonezko baten amodiozko istorioa narratzen den. Emakumezkoen edertasuna nabarmentzen den arren, neutrotzat jo dugu, ez dut uste sexista izatera iristen denik. Hona hemen iragarkia:
BANCAJA
Hemen aipagarria da banketxean gizona agertzen zaigula, normalean izan ohi den moduan. Alegia, negozio eta ardura asko, gizonezkoak izaten dira normalean, hala izaten da, eta hala izatera ohitu gara. Dena den, praktika egokiak bultzatzen dituela esan da klasean, nik neutroa dela esango nukeen arren.
CANAL+
Nire uste apalean, iragarkia gizonezkoei soilik zuzenduta dago. Egia da produktu honen xede talde gehiena gizonezkoak direla, baina, halere, horregatik soilik ezin dira emakumezkoak baztertu.
COCA COLA
Hemen emakumezkoen gorputzaren erabilera egiten da. Nahiz eta emakumezko eta gizonezkoak batera agertzen diren dantzatzen, emakumea gehiago agertzen da dantzan, eta oso modu esanguratsuan gainera.
TRINA
Iragarki honek berdintasunaren alde egiten du, emakumezko eta gizonezkoak maila berean jartzen baititu. Neutroa hortaz.
MAHOU
Garagardoa gizonezkoek soilik edaten dute edo? Gizonezkoei soilik zuzendutako iragarkia da, emakumezkoa baztertzen delarik.
Publizitatearen mugak; azken aldian bolo-bolo dabilen gaia da honakoa. Gaur egun telebistan emititzen diren iragarkietatik, hamaika milek jaso dute kexaren bat edo beste. Dela emakumeen irudia urratzen duelako, haurrak ekintza biolento eta bortitzak aurrera eramatera bultzatzen dituztelako...
Ikus-entzuleek aukera dute edozein iragarkiri kexa jartzeko, eta, are gehiago, kexa hau aurrera eramango balitz, epaiketara eramateko. Publizitatearen Zuzenbidea izeneko irakasgaian ikasi genuen nolakoa den prozesua. Ikus-entzule batek iragarkia salatu nahi badu, ezingo du norbanakoki egin, alegia, indibidualki, kolektibo batera jo beharko du (bilgune feministaren kolektibora, hala nola), eta, bertatik, gutun formal bat idatzi beharko du lehendabizikoz, haien kexa zein den azalduz, eta iragarkia telebistatik erretiratu dezaten eskatuz. Iragarkiak telebistan jarraituko balu, hau da, bidalitako kexari kasu zipitzik egiten ez badiote, epaiketara joateko aukera suertatu daiteke.
Gauzak horrela, publizitatearen munduan dabilen jendea kexu dabil, haien lana eta kreatibitatea aurrera eramateko askatasun osoa ez dutela arbuiatuz.
Kexu dabiltza denak orduan, bai ikus-entzuleak eta baita publizistak ere. Amaigabeko gurpila bailitzan, ez dirudi bietako inork bere iritzia aldatzeko asmoa duenik.
Adibidez, aurreko urteko ekainean, Wolkswagen kotxe markari jarri zioten salaketa. Iragarki honetan bi haur agertzen ziren, kotxearen motorraren soinua imitatuz. Batek kotxeko martxa aldatu eta, gehiago ezin duenez, isildu egiten da. Baina beste haurrak, aldiz, jarraitu egiten du, eta aurpegia gorri gorri eginda amaitzen du. Salaketa jarri zioten, haien ustetan, haurren irudia kaltetuta suertatzen baita. Zer esan handia eman zuen iragarki honi jarritako salaketa honek. Granadan, esaterako, haur bat desmaiatu eta lurrera erori baitzen, motorraren soinua imitatzen ari zelako, ea berak zenbat denbora irauten zuen, Hona hemen aipatutako iragarkia:
Klasean El Pais Semanal-en argitaratutako artikulu bat irakurri dugu: Los límites de la publicidad. Testua Fernando Trías De Bes-ek idatzitakoa da, eta, jarraian, hainbat galdera erantzun behar izan ditugu:
1. Zergatik da kaltegarria iragarki bati egindako salaketa bat, funtsik gabeko salaketa izanda ere?
Galdera hau beste modu batean planteatu beharko litzatekeela uste dut. Izan ere, salaketa jarri dioten iragarki bat kaltetuta suerta daiteke, noski baietz, baina baita onuragarria izan daiteke ere. Esan nahi dut, ziur aski, iragarki askok probetxu handia atera diote jarritako kexei, eta polemika bilatzen bazuen iragarki horrek, polemika lortu du (horra hor klasean aipatutako "Dolce Gabbana"ren iragarkia, zeinek oihartzun handia sortarazi zuen:
bere helburuak erdietsi dituelarik.
Baina, harira. Galderari erantzunez, aipatu beharko nuke, funtsik gabeko salaketa izanda ere, fama txarra eman diezaiokeela iragarkiari, eta baita iragartzen den marka edota produktuari ere.
Beste adibide bat aipatzearren, duela gutxi, Axe-ren iragarkiri batek, 153 salaketa jaso zituen, iragarkiak emakumearen izaera urratzen zuela arbuiatuz. Hona hemen aipatutako Axe-ren anuntzioa (Axe: "márcales el camino" lemapean):
2. Publizitatean murrizten dena telebista eta beste medioetako edukien barruan onartuta dago, sexua eta biolentzia, kasu. Zer dela eta diskriminazio hau? Orokorrean zergatik da legea zorrotzago publizitatearekin eta ez hainbeste edukiekin?
Hain zuzen ere, galdera honetan planteatzen dena aipatzen da testuan. Publizistak kexu dira, iragarkietan salaketa jartzen baita sexua eta biolentzia erabiltzean, baina, zineman, ordea, horrelako eszenak emititzen dira, eta ez dira sekula horrelako salaketarik jartzen, ez publizitatearen munduan bezainbeste behintzat. Testuan gaineratzen dena zera da: publizitatea telebistan emititzeagatik ordaindu behar dela, eta, gainera, horrelako kexak jasotzen dituztela, eta, pelikulek, aldiz, dirua kobratzen dutela emitituak izateagatik, ez dituzte horrelako salaketarik izaten.
Galderarekin jarraituz, eta publizistek dituzten kexei erreparatuz, aipatu nahi nuke zein den egungo publizitatearen egoera: publizitatea nazkagarria eta bortitza izatera iritsi da, jendeak ez du publizitaterik ikusi nahi, publizitatea hasten den bakoitzean, jendea kexatu egiten da publizitatea edonon dagoelako, gehiegi dagoelako... Hortaz, horrelako egoera baten aurrean, non jendea publizitatearekin nazkatuta dagoen, normala da publizistek aipatutako diskriminazio hau ematea, eta legeak zorrotzagoak izatea publizitatearekin eta ez hainbeste gainontzeko medioekin. Izan ere, zinemara jendea afizioz joaten da, hobby bat izango bailitzan, haiek aukeratu baitute bertaratzea, baina, publizitatea, aldiz, nahiz eta guk nahi ez izan, hor daukagu beti, kalean, autobus geltokietan, irratian, telebistan, interneten, eskaparateetan, edifizio altuetan...
3. Egileak iragartzea debekatuta dagoena saltzea zergatik debekatuta ez dagoen galdetzen du. Zein da zure iritzia? Bidezkoa da? Paradoxikoa?
Gai hau ere Publizitatearen Zuzenbidea izeneko irakasgaian landu genuen. Kontua da, duela urte batzuk, telebistan alkohola eta tabakoa iragartzea debekatu zela.
Testuaren idazleak dio legislazioaren kontradikzio haundia dela, ezin baita alkohola eta tabakoa iragarri, baina bai ordea saldu eta erosi. Egia esan, ez dauka zentzu askorik, ez horixe. Egia da alkohola eta tabakoa, funtsean, droga direla, hori argi dago, kontu ukaezina da. Baina hauek modu libre eta askean eros eta saldu baldin badaitezke, zergatik ez iragarri? Sistema judizialak nola funtzionatzen duen erakusten du honek, alegia, kontradikzio gehiegi ditu, gabeziak beste horrenbeste... Hau bidezkoa ote den? Noski ezetz, oraintsu aipatu bezala, bi produktu hauek modu askean eros eta saltzen badira, zergatik ezingo dira bada iragarri? Jadanik euren erosle fidelak dituztelako? Gainontzeko beste produktu batzuek baita ere, eta berdin berdin iragartzen dira. Honek erakusten du, baita ere, publizitateak duen eragin nabarmena. Beharbada beldurra baitute, bi produktu hauek iragarriko balira... gaztelaniaz esan ohi den bezala: otro gallo cantaría.
4. Zein izan daiteke auto-erregulazioaren abantaila iragarleentzat?
Aurreko lauhilekoan hitzaldi bat izan genuen, eta "autocontrol de la publicidad"eko hainbat langile izan genituen hizlari gisa. Publizitatearen munduan sortu berri den auto-erregulazio honek abantaila handiak ekarriko dizkie iragarleei, izan ere, euren artean laguntza eta babesa emateko etorriko zaie ondo, baita publizitatearen munduko legeak berrikusi eta aldatzeko proposatzeko ere. Izan ere, ziur aski, iragarle askok, iragarki bat telebistara eraman baino lehen, autokontrol-etik pasatuko dute lehendabizi, eta hor erabakiko da iragarkia legetimoa den edota ez den.
Hona hemen "autocontol de la publicidad"-eko iragarki bat:
5. Publizitatearen profesionala (izango) zarenez gero, non kokatuko zenuke zure burua: protekzionismo osoaren muturrean (publizitate guztia estatuak erregulatuta) ala askatasun osoaren muturrean? Aldatuko zenuke iritziz hiritar sinplearen ikus-puntuan jarrita?
Argi eta garbi, ez nuke nere burua protekzionismo osoaren muturrean jarriko, publizitate guztia estatuak erregulatuta. Izan ere, ez naiz estatuak erregulatzearen aldekoa, ez diru laguntzak, ezta telebista, ezta etxebizitza ere.... Hortaz, are gutxiago publizitatea. Estatuak kontu gutxiago erregulatu beharko lituzke egungo gizartean, hartara hainbat kontuk hobeto funtzionatuko luke.
Baina, bestalde, argi daukadana zera da: publizitateak hainbat muga behar ditu, etika batzuk jarraitu beharko lituzke, bestela... akabo. Orduan, ez nuke neure burua jarriko ez estatuak erregulatzearen aldeko, eta ezta guztiz askatasun osoaren muturrean. Publizitatearen munduan gabiltzan guztion artean adostasun batera iritsi beharko litzateke, eta legedia aldatu behar bada, aldatu, hainbat lege eratu behar badira, eratu, baina, hori bai, lehen aipatutako etika hori jarraituz, noski.
Hiritar sinplearen ikuspuntua beste mota batekoa izango da ziur aski. Hiritar sinple batek baliteke publizitatea estatuak erregulatzea nahi izatea, eta, beste batek, aldiz, askatasun osoa nahiko du publizitatean. Baina publizitatearen mundu honen barruan sartu beharko lirateke benetan kontuak nolakoak diren behar bezala ezagutzeko.
Pertsuasioa publizitatearen gako esanguratsu eta garrantzitsua dela badakigu. Hain zuzen ere, pertsuasioaren bidez lortzen baitira publizitatearen helburuetako asko eta asko. Pertsuasioak milaka formula erabili ditzazke kontsumitzaileengan iristeko. Hala nola, kontsumitzaileen sinesmenak aldatu ditzazke, era positibo edota negatiboan (Fishbein eta Ajzen-en sinesmen ebaluazioaren teoriak dioenez), edota horra hor karrera honen ibilbidean hainbatetan landu dugun disonantzia kognitiboaren teoria.
Eta, nola ez, aipatu beharrekoa den esperimentua: Paulov-en txakurrarena. Estimulu bat akzio batekin lotzeko esperimentua eraman zuten aurrera; hain zuzen, txakurrari txirrinaren soinua jartzen zioten bakoitzean, janaria ematen zioten. Hau behin eta berriro errepikatu ondoren, txakurrak txirrinaren soinua entzuten zuen bakoitzan, jan egiten zuen, alegia, azkenik, inkonszienteki, estimulua eta akzioa lotu zituen txakurrak. Baina orain aipatutako guzti hau, betetzen al da publizitatearen munduan? Hau da, esaterako, produktu batekin batera aktore famatu baten irudia jarriz gero, eta ekintza hau behin eta berriz errepikatuko bagenu, uste duzue jendeak aktore famatua ikusi bezain pronto, produktuarekin lotuko lukeela?
Klasean, honen harira, egunotan telebistan emititzen ari diren 10 spot ikusi eta landu ditugu, hain zuzen ere, spot-ak ze produktu iragartzen duen ikusi dugu, ea iragarkia emozionala ala arrazionala den, ea umorea erabiltzen ote den, didaktikoa den, musika badagoen, ospetsuak agertzen diren eta over ahotsaren presentzia aztertu dugu.
Guzti hau, klaseko guztien artean erabaki behar izan dugunez, argi dago era guztietako diskusioak izan ditugula guztion artean adostasun batera iristeko. Besteak beste, Lays patata frijituen iragarkia ikusi dugu, Radikal freskagarriarena, letras del tesoro, Castilla y León promozionatzen duen anuntzioa, autoen hainbat iragarki (horien artean mercedes chocolate iragarkia)
baita patrocinio deportivo egiten zuena ere, telefonia tarifa eta ingelesez telebista kanal erotiko bat iragartzen zuena.
Orohar, ikusi digun 10 spot hauen gehienak, mistoak izan dira, alegia, bai emozionalak eta baita arrazionalak ere. Izan ere, nahiz eta gehienek hartzailearenganako emozioak piztu nahi dituzten, produktuaren inguruko hainbat datu (askotan gutxi izan badira ere) ematen dituzte, eta, hortaz, arrazionala ere izango litzateke iragarkia.
Umoreari dagokionez, argi dago umorearen erabilerak eragin positiboa izan dezakeela oroimenean (argi dago kontatzen dizkiguten txiste onak azkar eta errez gogoratzen ditugula, gerora guk ere txiste bera kontatzeko) eta mezuaren ulerkuntzan, baina ez hainbeste jarrera positiboa garatzean. Jarreran eragin positiboa izan dezan, umorea produktuaren berezko ezaugarrien ildora erabili behar da. Hau da, umore hori gure produktuarekin lotu beharko genuke, eta hemen konplikatuko liratezke gauzak.
Aztertu ditugun 10 spot-etan, gutxitan erabili da umorea, eta, beste askotan, saiakerak egin dituzte, baina klaseko gutxi batzuek soilik egin dute parre, beraz, ez dute lortu iragarkiak umore horrekin lortu nahi zuen eraginkortasuna. Musikarekin lortu dute gehienek iragarkia gogoraerraza izatea. Egun telebistan ikus ditzazkegun iragarki gehienek daramate musika erantsia, eta musika hori gogoraerraza izaten da gehienetan, iragarkia ikusi bezain pronto, jendeak musika ikas dezan eta gerora burutik kendu ezin ibiltzeko. Horra hor telefonia tarifaren iragarkiak erabiltzen duen musika: una y no más, denak dantzan jarri nahi baititu musika horren bidez. Patrocinio deportivo egiten duen iragarkia, aldiz, kanta ospetsu eta ezagun batetaz baliatzen da (Gloria).
Ospetsuen presentzia aztertu dugunean, ohartu gara emakumeengan eragin handiagoa duela, gizonezkoekin alderatuz gero. Gainera, eragin hori gehiago zentratzen da atsegintasunean, eta ez hainbeste oroimenean eta pertsuasioan. Gizonezko ospetsuak erabiltzen direnean, hauek aktoreak eta kirolariak izan ohi dira, eta, emakumeen kasuan aldiz, aktoreak ala modeloak. Horra hor gaur egungo gizarte patriarkalaren eredua, bai gizonezkoak eta baita emakumeak ere, beren gorputza zaindu behar dute, gizonezkoek kirola eginez, eta emakumezkoek modelo gisa, gizonezkoei gerora plazer bisuala emateko. Eta klasean ikusi ditugun spot-etan bete da esandakoa, 3 ospetsu erabili dira, eta 3ak gizonezkoak, horietako 2 gizonezkoak eta kirolariak (Dani Pedrosa), eta bestea aktorea.
Over ahotsa iragarki gehienek daramate, askotan erabiltzen den formula baita over ahotsarena (guk off ahotsa deitzen dioguna da). Ikusi ditugun iragarki gehienetan, ahots maskulinoa izan da over ahotsarena, hain zuzen ere, ahots maskulino eufonikoa. Gizonezkoen ahotsa erabili ohi da produktuen edota markaren inguruan hitz egiteko, dirudienez, sinesgarritasuna eta segurtasuna transmititzen duelako ahots honek.
Eta, azkenik, aipatu beharko nuke iragarkiek ez dutela mezu didaktikorik eskaintzen, hau da, iragarkia ikusi eta gero, lehen genuen jakintza bera izaten jarraitzen dugu, iragarkiak ez baitigu berria zaigun ezer erakutsi. Honen salbuespen bakarra Ecodesafio insight spot-a izan da, honek autoen inguruko hainbat kontzeptu berri erakutsi baitizkigu.
